بنویسیم تا بمونیم

لَقَدْ رَضِی اللَّهُ عَنِ الْمُؤْمِنِینَ إِذْ یبَایعُونَكَ تَحْتَ الشَّجَرَةِ فَعَلِمَ مَا فِی قُلُوبِهِمْ فَأَنْزَلَ السَّكِینَةَ عَلَیهِمْ وَأَثَابَهُمْ فَتْحًا قَرِیبًا

«خداوند از مؤمنان - هنگامی که در زیر آن درخت با تو بیعت کردند - راضی و خشنود شد خدا آنچه را در درون دلهایشان (از ایمان و صداقت) نهفته بود می‌دانست از این رو آرامش را بر دلهایشان نازل کرد و پیروزی نزدیکی بعنوان پاداش نصیب آنها فرمود» «الفتح/18»

استدلال پیروان عمر این است که چون عمر هم در بیعت رضوان حضور داشته پس مشمول رضی الله بودن می شود! در حالی که آیه به وضوح می فرماید که خداوند از مومنانی (عن المومنین) که زیر درخت بیعت کرده اند خشنود شده نه از همه ی کسانی که در زیر درخت بوده اند! و اگر غیر از بود خداوند باید می فرمود: خداوند از کسانی که در زیر درخت با تو بیعت کردند راضی شد و عن المومنین را بیان نمی کرد! و مورد بعد رد عقلانی این مساله است ، آیا ممکن است خداوند از همه ی آن افراد راضی شده باشد؟! در حالی که آیات فراوانی است که خداوند در آن می فرمایند که میان شما مسلمانان ، منافقان بسیاری حضور دارند و در جای دیگری می فرمایند اسلام آورده اید نه ایمان! آیا در بیعت رضوان همه مشمول این آیه می شدند؟! مسلم است که در زیر آن درخت هم عده ای منافق و بی ایمان بوده اند و آیه هم واضح است که خداوند از مومنین بیعت کننده زیر درخت راضی شده است نه هر آن کس که در نزدیک درخت بود! آیه هم در مدینه نازل شده است ، جایی که خلوص مسلمانان بسیار ناچیز تر از مسلمانان مکی بود! آیا واقعاً در بیعت رضوان حتی یک نفر بی ایمان هم در نزدیک درخت نبوده است با وجود آن جمعیت کثیر؟!