دیشب یک شخص پیشم آمد و گفت همکلاسی کلاس پنجم ابتدایی من بوده است.بعد از احوال پرسی دیدم یک لیست اسامی چندصد نفره در دستش بود و جلوی اسم من را تیک زد! پرسیدم قضیه چیست؟ گفت:« من از همه افرادی که تاکنون در عمرم با آنها برخورد داشته ام در حال حلالیت طلبیدن هستم ، یادم نمی آید اما شاید وقتی که در مدرسه با تو همکلاس بوده ام بابت مسخره کردن یا شیطنت یا هر موضوعی از من ناراحتی داشته ای حالا من را حلال کن»! هرچه سعی کردم با دلایلی همچون « آن موقع که سن تکلیف نرسیده بودی» و «موضوعات بسیار بی اهمیت که حلالیت طلبیدن نمی خواهد» و ... وی را از این مکافات حلالیت طلبیدن نجات دهم اما فایده نداشت!

این بیماری چنان در وجود وی رسوخ کرده بود که حتی نشد به یاد دوران دبستان از خاطرات بگوییم چراکه تا خواستم حرف از آن موقع بزنم به من گفت:«نگو شاید غیبت پیش بیاید»! به وی گفتم برای این کار از چند روحانی یا ذیصلاح سوال بپرس تا آنها تو را روشن کنند. گفت:«اتفاقاً همین کار را کردم و آنها هم کار من را تایید کردند»! الله اعلم که از چه کسانی پرسیده که جواب تایید گرفته است! و مدام می گفت:«می ترسم پل صراط کسی جلویم را بگیرد»! من هم آخر سر گفتم:«بله دیگر کسی جلویت را نمی گیرد اما شک نکن خود معصومین جلویت را می گیرند چون از اسلام و خدا یک هیولا ساخته ای و ممکن است در این چندصد حلالیت طلبیدنت ، چند ده نفر را از اسلام بدبین کرده باشی!»

افراد زیادی با گناهان بزرگ به نزد امام صادق (ع) مراجعه می کردند اما ایشان به ندرت از گناهان این افراد بر آشفته می شدند و به نصیحت اکتفا می کردند اما روزی یک زن باکره نزد ایشان رفتند و گفتند:« می خواهم ازدواج نکنم تا پاک تر بمانم»! امام بشدت بر آشفت و گفت:«مادر ما فاطمه زهرا هم ازدواج کرد ، آیا او ناپاک تر از تو بود؟( به نوعی با این حرفش نعوذبالله به حضرت زهرا توهین کرده بود!)» منظور اینکه پیش افتادن از پیامبران و معصومین تنها وسواس و توهم پاکی بیشتر است وگرنه آنها شایسته ترین برای انجام افراط های ما هستند! و شک نکنیم اوصای الهی از افراط ما خشمگین تر از تفریط ما می شوند و نمونه های زنده آن را هم امروز می بینیم مثلاً بی قید و بندهای که فقط شناسنامه ای مسلمانند باز بارها بهتر از افراطیونی مثل طالبانی ها و وهابی ها و ... هستند و اینها بودند که به نام اسلام بدترین اعمال را انجام می دهند. ما هیچ سراغ نداریم که معصومین و پیامبران هم اینچنین برای رفتارهای کودکی خود حلالیت طلبیده باشند! هرچند در اسلام می توان تنها با خود و خدای خود خلوت کرد تا بسیاری از گناهان بریزد و نیازی به رفتن پیش اشخاص نباشد مگر اینکه مثلاً چیزی دزدیده باشیم که در آن صورت باید خود مال را برگردانیم.