* وزیر آموزش و پرورش بعد از فاجعه سوختن ده ها دانش آموز و فوت یکی از آنها ، لب به خنده آن هم در جلوی دوربین باز می کند! در حالی که آن طرف دنیا ، رئیس جمهور آمریکا برای یک حادثه ی تیراندازی که چندان ربطی هم به وی نداشت بارها جلوی دوربین ها اشکهای خود را پاک می کند! کاری نداریم در باطن ناراحت بوده است یا نه اما حداقل حفظ ظاهر می کند اما وزیر آموزش و پروزش ما حفظ ظاهر که هیچ ، حتی می خندد!

* معاون رئیس جمهور در سخنرانی خود مثل بچه ای تازه مدرسه رفته ، چنان جوگیر می شود و می خواهد خودشیرینی کند که می گوید:« به نام خدا و به نام رهبر و به نام رئیس جمهور»! بعد هم مجبور به عذرخواهی می شود! اما دریغ ام می آید که نگویم آقای رحیمی ، ناسلامتی شما معاون رئیس جمهور یک کشور بزرگ و مهم هستید ، یعنی انقدر سطح فکری شما پایین است که از قبل روی حرفهای خود فکر نمی کنید تا مجبور به عذرخواهی هم نشوید؟!

* آن سر دنیا چند آمریکایی در تیراندازی کشته می شوند و رئیس جمهوری ما بدون فوت وقت مراتب تسلیت و حزن عمیق خود را به دولت آمریکا اعلام می کند اما در خود ایران عده ای دانش آموز به خاطر غفلت زیردستان رئیس جمهور ، به بدترین شکل می سوزند و یکی از آنها نیز فوت می کند اما رئیس جمهوری از یک پیام تسلیت یک خطی هم دریغ می ورزد! ما توقع نداریم مثل رئیس جمهوری آمریکا ولو نمایشی به دیدار خانواده های قربانیان برود و ساعت ها پای درد دل آنها بشیند اما توقع داریم همان حد که به فکر بچه های آمریکایی هستند ، به فکر بچه های ایرانی باشند! آقای احمدی نژاد شما اهل کجا هستید؟!

این اعمال شما ضربه ی اقتصادی یا نظامی یا امنیتی به کشور نمی زد اما ضربه ی حیثیتی می زد و برای مدت ها خوراک شبکه های ماهواره ای را  جور می کند! اینها مشت بود نمونه ی خروار و من قصد ندارم به هزاران مورد اینچنینی که در کشور رخ می دهد بپردازم فقط از اینکه روز و شب به دست خود برای شبکه های ماهواره ای سوژه می سازیم تاسف می خورم.